இளையராஜாவின் இசைக்கொடை 02


https://m.youtube.com/watch?v=hb2WehKQQdk

“தேவனின் கோயில் மூடிய நேரம் நான் என்ன கேட்பேன் தெய்வமே” என்ற முதல் வரியைக் கேட்டவுடனே இந்த பாடலின் தன்மையை ஓரளவிற்கு ஊகித்துக் கொள்ள முடிகிறது. ஆனால் இந்த பாடலின் சிறப்புத் தன்மையே இது ஒரு பெண்ணின் பார்வையில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டு பாடப்பட்டுள்ளது தான். 80-களின் இந்தியாவிற்கு ஒரு கலாசார தாண்டுதல் இருந்தது. நுகர்பொருள் வணிகம் பெருகி, இந்தியாவின் கதவுகள் உலகின் மற்ற நாடுகளுக்காக திறந்து விடப்பட்ட காலமது. இதனை மிக தீவிரமாக காட்சிப்படுத்தியது இந்திய சினிமாதான். கலை என்ற புள்ளியிலிருந்து நகர்ந்து பெரு வணிகமாக சினிமா வளர்ந்து கொண்டிருந்த காலமது. பெண்கள் அலுவலகப் பணிகளுக்கு செல்வதென்பதும், சுடிதார் அணிவதென்பதும் சுமுதாயத்தின் யதார்த்தமாகவும் தேவையாகவும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட காலமது. ஆனால் இந்தியாவிற்கே உரிய போலித்தனமும் அதில் இருந்தது. மறுமணம் என்பது  அன்னியமாகவே பார்க்கப்பட்ட காலமது. அறுவடை நாள் படத்தில் வரும் இந்தப் பாடல் மிக இயல்பாக இதனை மனதில் பதிய வைக்கிறது. மனதை அழுத்தும் பாரங்கள் இந்தப் பாடலின் முதல் வரியிலேயே இளகுவதை பல முறை உணர்ந்திருக்கிறேன்.

இந்தப் பாடலைக் கேட்கும் போதெல்லாம், நம் வாழ்வில் நாம் சந்தித்த, சிறு வயதிலேயே கணவனை இழந்து மறுமணம் செய்யாத ஒரு பெண் நிச்சயமாக மனதில் தோன்றுவாள்.என்னுடைய ஊரில் பல பெண்களை 80 களில் நான் பார்த்திருக்கிறேன். வாழ்வின் மீதி காலங்களை கடத்துவதற்காகவும், சார்பின்றி வாழ்வதற்காகவும் அலுவலக பணிகளுக்கு செல்ல பழகியவர்கள் அவர்கள். தங்களுடைய வாழ்வில் ஏற்பட்ட அந்த மிகப் பெரிய துயரத்தை மிக யதார்த்தமாக ஏற்றுக் கொண்டு வாழப் பழகியவர்கள். இந்தப் பாடலும் அதே யதார்த்தத்தை நம்மிடம் கடத்தி வருகிறது. எந்த ஒரு புள்ளியிலும், ஒரு இளம் கைம்பெண்ணின் சோகத்தை நம்மிடம் திணிப்பதில்லை. நம்பிக்கையை மட்டுமே விதைக்கிறது. ஆனாலும் மனதின் வலியை மிக இயல்பாக பதிவு செய்து செல்கிறது.

தன்னுடைய துன்பத்தை உணர்ந்தும், அதனிலிருந்து மீண்டு வர முடியாமல் தவிக்கும் ஒரு ஆன்மாவின் வலி இந்தப் பாடல். திருமண நிகழ்வுகளின் மந்திர ஒலிகளில் தொடங்கி, மூடிய தேவனின் கோயிலில் பல்லவியை ஆரம்பிக்கும் அந்த இசைத் தாவல் – இளையராஜா ஒரு மந்திரக் கலைஞன்.

Advertisements

இளையராஜாவின் கொடை 01

Olangal, 1982, Malayalam

https://m.youtube.com/watch?v=xAl7_PiZV9I

Nireekshana, 1982, Telugu

https://m.youtube.com/watch?v=nNpJKF2YWM4

Autoraja, 1983, Tamil

https://m.youtube.com/watch?v=X_vTebE4fFY

Aur Ek Prem Kahani, Hindi, 1996

https://m.youtube.com/watch?v=CayXUhErirI

Paa, Hindi, 2009

https://m.youtube.com/watch?v=ESQJh7dFmc8

20 வருடங்கள் ஒரு சமூகத்தை மயக்கத்தில், மகிழ்ச்சியில் வைத்திருந்த ஒரு இசைக்கலைஞனின் கொடையிலிருந்து நல்ல கொடை எது என்பதை எவ்வாறு பொறுக்கி எடுக்க முடியும். ஆனாலும் ஒரே இசை கிட்டத்தட்ட 5 முறைக்கும் மேலாக வெவ்வேறு மொழிகளில், வெவ்வேறு காலங்களில், வெவ்வேறு திரைப்படங்களில் இசைக்கப்பட்டு, எண்ணற்ற முறை பல மேடைகளில் இசைக்கப்படுமென்றால் அதனை விட அமரத்தன்மை பெற்ற இசையும் உண்டோ?

குளிர் உறையும் மலைப்பகுதிகளின் காலை வேளையில், ஓங்கி உயர்ந்த மலைகளுக்கு நடுவே தனியனாய் நின்று, தன் காதலை உரக்க கத்தி அதன் எதிரொலியை கேட்பவனின் மனம் எவ்வளவு மகிழ்வில் திளைக்குமோ அவ்வளவு மகிழ்வை அளிக்கிறது இப்பாடல். பல மொழிகளில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும், இப்பாடலின் தன்மையை முழுமையாக வெளிக்கொணர்வது மலையாளமும் தெலுங்கும் தான். பாலு மகேந்திராவின் ஒளிப்பதிவு.ஆன்மாவுக்கு உயிர் கொடுப்பதற்கும் ஒரு படைப்பாளி தேவைதான்.

நான்கள்

எத்தனை நூறு மனிதர்களுக்கு

என்னைத் தெரியுமோ

அத்தனை நூறு நான்களாய்

நான் இருக்கிறேன்

ஆனாலும்

எனக்குத் தெரிந்த நானாய்

நான் இருப்பதற்கே

நான் விருப்பம் கொள்கிறேன்

ஒரு நீண்ட பயணத்தின் வழிப்பாதையில்

சில பொழுதுகளில்

நான் விரும்பும் நானை

நான் சந்திக்கிறேன்

ஒரு கணப்பொழுதுதான்,

நான் சந்திக்கும்

நான் மறைந்து

நான் இருக்கும் நானாகிறேன்

அவை வெகுவாக

உச்சிப்பொழுதுகளாகவே இருக்கின்றன

நூறாண்டுகளுக்கும் மேலாக

விண்ணையும் மண்ணையும் தொட்டு நிற்கிற

ஒரு ஆலமரத்தின் அடியில்

நானும்

நான் சந்திக்கும் நானும்

நிற்கும் பூமி

இதுவரை வெயில் பார்த்ததில்லை

அதனாலேயே

நான் சந்திக்கும் என்னுடைய நிழலை

நான் பார்ப்பதுமில்லை

நான் கவர்வதுமில்லை

உயிர்த்த தினம்

உயிர் உறைந்து

உடல் அழிந்து

உதிரம் உதிரும் வேளையில்

உரக்க சொன்னாய்

பிதாவே இந்த பாவிகளை மன்னியுங்கள்

பரலோகத்தில்

பரமபிதாவும்

பரிதவித்து தான்

பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்

பாவிகளை

அன்று உதிர்ந்த ஆன்மா

இன்று வரை தேடுகிறது தனது உடலை

பாவிகளால் நிறைந்த உலகம்

நல் ஆவிகளால் இரட்சிக்கப்படும்

நாளுக்காக காத்திருக்கிறது

பிறந்து வருவாய் நீ

எமக்குத் தெரியும்

நீ உயிர்த்த போதே

நீ மரித்து விட்டாய்

நீ மரித்த போதே

நீ உயிர்த்தும் விட்டாய்

ஆனால்

இம்முறை நீ செல்லும்போது

பாவங்களை சுமந்து செல்லாதே

அழித்து செல்

சிலுவைகள் காத்திருக்கின்றன

புனிதனின் இரத்தத்திற்காக அல்ல

புனிதன் அல்லாதவன் இரத்தத்திற்காக

கீழ்வானத்திற்கப்பால்….


கீழ்வானத்திற்கப்பால் வாழும் தேவதைகளிடம் செல்கிறேன்

சில நேரங்களில்

நிலத்திற்கும் கால்களுக்கும் நடுவில் அகப்படும் புற்களை நசுக்குகிறேன்

சில நேரங்களில்

வானத்திற்கும் கைகளுக்கும் நடுவில் அகப்படும் பறவைகளை கொல்கிறேன்

மனம் குறுகுறுக்கும் தருணங்களில்

தெய்வங்களை வழித்துணைக்கு அழைக்கிறேன்

உதிரம் உறைந்து

உடல் உதிர்வதற்கு முன்

தேவதைகளிடம் செல்ல வேண்டும்

நான் சென்றடைவதற்கு முன்

தேவதைகள் மரிக்காமல் இருக்க வேண்டும்

கீழ்வானம் சிவக்கும் பொழுதுகளில்

தேவதைகள் எரிந்து விடாமல் இருக்க வேண்டும்

ஆனால்,

தேவதைகளும் கீழ்வானங்களும்

என் புத்தியை பேதலிக்கின்றன

எண்ணற்ற கீழ்வானங்கள் இருப்பதை உணர்கிறேன்

தேவதைகள் ஒளிந்திருக்கும்

கீழ்வானம் மட்டும் பிடிபட மறுக்கிறது

நான் கொன்ற புற்களிடமும்

நான் கொன்ற பறவைகளிடமும்

அந்த இரகசியம் இருப்பதை உணராமலே மரிக்கிறேன்

தேவதைகள் என்னைப் பார்த்து சிரிக்கின்றன

உயிர் தழைக்கும் நொடி

பிறிதொரு பொழுதில்

பிறிதொரு இடத்தில்

பற்றி எரிகிறது உலகம்

ஆதி அந்தமற்று

கால வெளியற்று

ஊழிக் கூத்தின் முடிவில்

அக்கினி பிழம்பாய்.

கொடை தேடி அலைகின்றன உயிர்கள்

என்னிடம் கொடுப்பதற்கு எதுவுமில்லை

அன்பைத் தவிர.

யாமப்பொழுதில் பசித்திருந்த

ஆண்டாளுக்கும்

உச்சிப்பொழுதில் பசித்திருந்த

பெருமாளுக்கும்

முன்னொரு யுகத்தில்

நான் கொடுத்த

அதே அன்பைத் தவிர.

கண்ணகி எரித்த மதுரையில்

நெருப்பாய் இருந்த அன்பைத் தவிர.

துரியோதனன் வீழ்ந்த பூமியில்

உதிரமாய் இருந்த அன்பைத் தவிர.

யுகம் யுகமாய்

அன்பு மட்டுமே இருக்கிறது

உயிரின் நிழலாய்.

அன்பு பேரன்பாய் நீட்சி கொள்ளும்

பொழுதில் தழைக்கிறது உயிர்

ஏன் எதுவும் இருக்கிறது?

ஒரு சிறிய விதையிலிருந்து பிரம்மாண்டமாய் கிளை விரித்து வளரும் விருட்சத்தைப் போல, இந்த ஒற்றை வரிக் கேள்வியிலிருந்து பல தரிசனங்கள் விரிகின்றன. ஆனால்  பல நேரங்களில் அவை விருட்சமாய் இல்லாமல், ஆயிரம் கைகளைக் கொண்ட ஒரு பேருரு இராட்சசனாய் நம் முன் நிற்கின்றன. இந்த பிரம்மாண்டத்தின் முன் சிறியனாய், தனியனாய் நிற்பதைப் போல துன்பம் எதுவுமில்லை. தத்துவம் ஒரு சிறிய, நுண்ணிய புள்ளியில் தொடங்குகிறது. இந்த கேள்வியே அதன் தொடக்கம். ஆனால் இந்த சிறிய புள்ளி ஒரு முடிவில்லாத வட்டமாய் வளர்ந்து நம்மை விழுங்கத் தொடங்கும் தருணத்தில் தான், இந்த கேள்வியின் பிரம்மாண்டத்தை உணர முடிகிறது. ஆனால் அதன் எல்லை இந்த பிரபஞ்சத்தின் எல்லையைக் தொட்டவுடன் நின்று விடுகிறது.அல்லது நின்று விட்டதைப் போல காட்சியளிக்கிறது. அதற்கு மேலும் அது வளர்வதை இந்த ஸ்தூல உடலிலிருக்கும் பிரஞையால் உணர முடிவதில்லை.


கிழக்கத்திய, மேற்கத்திய தத்துவங்களின் மையப்புள்ளியாய் நிற்கும் இந்த கேள்வி, முடிவில்லாத சங்கிலியின் முதல் கண்ணி. இது அறுபடும் தருணத்தில், இதுவரை மாணுட சமூகம் சேகரித்து வைத்திருக்கும் எல்லாப் புரிதல்களும் தகர்ந்து விழும். இந்த கேள்வியின் அன்றாட வாழ்வு ஒப்புமை நம்முடைய பூஜை அறைகளிலிருக்கிறது. நம்முடைய மூத்தோர் இறந்த பிறகு, அவர்களை தெய்வங்களாய் வழிபடுவது நம்முடைய வழக்கம். அவர்களை தொழும் போதெல்லாம் நம்முடைய மனம் ஒரு முரணான சிந்தனையை கட்டியெழுப்புகிறது. இவர்களின் வழிதான் நாம் வந்திருக்கிறோம். ஆனால் ஒருவேளை இவர்கள் இல்லையென்றால்? Grandfather Paradox முன் வைக்கும் கருத்தியலையொட்டிய இந்த சிந்தனை நம்மை நாம் அறிந்து கொள்ள முயற்சிக்கும் முதல் விசாரனை. நாம் இந்த தருணத்தில் இருப்பதற்கான உறுதி, பல ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னரே நம் முன்னோர்களால் சூட்சமமாய் உறுதி செய்யப்பட்டு விட்டது. ஆனால் எதற்காக? இந்த கேள்வியின் நீட்சியே நம்மை பிரபஞ்சத்தின் எல்லை வரை கொண்டு சென்று நிறுத்துகிறது.

ஆனால், இந்த கேள்வியின் பெரும் அவஸ்தையே இதனுடைய விடையை நாம் எப்போதுமே அறிந்து கொள்ளப் போவதில்லையென்பதுதான். ஒரு பிரம்மாண்டமான காட்டிலுள்ள, ஒரு பிரம்மாண்டமான மரத்தில் பூக்கும் ஒரு சிறிய பூ, பிரஞையடைந்து அந்த பிரம்மாண்டமான காட்டையே அறிய முயலும் முயற்சியது.தன் வாழ்நாள் முழுவதும் முயன்று, அது அறிந்து கொண்டதெல்லாம் அந்த பெரும் விருட்சம் ஒரு சிறிய விதையிலிருந்து தோன்றியது என்பதை மட்டுமே. அந்த அறிதலைக் கொண்டு, அந்தக் காட்டின் எல்லா மரங்களும் ஒரு விதையிலிருந்தே தோன்றியிருக்கும் என்றோ, தன்னை போலவே எல்லா மரங்களிலும் பூக்கள் இருக்கும் என்றோ, தான் பூத்திருக்கும் மரத்தின் இயல்புகளை எல்லா மரங்களுக்கும் பொருத்திப் பார்ப்பது, அதன் அனுமானம் மட்டுமே. மெய்யறிதல் இல்லை. ஒரு பறவையாக மாறி,அந்த மரத்திலிருந்து வெளியே செல்லாதவரை அந்தக் காட்டின் இயல்பை அதனால் அறியவே முடியாது. 

Leibniz-ன் Why is there something rather than nothing என்ற இந்த கேள்வியை ஒரு மரத்தில் பூத்த பூவாக இருந்துதான் அறிந்து கொள்ள முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். நாம் பறவையாக மாறும் போதுதான் இதற்கு விடை கிடைக்கும். அதுவரை, “இருப்பதுதான் இயல்பு” என்ற விடையோடு திருப்தி கொள்ள வேண்டியதுதான்.

பின்னுரை

செப்டம்பர்/அக்டோபர் 2018 Philosophy Now இதழின் Why is there a world என்ற கட்டுரையை மொழியாக்கம் செய்ய முயற்சித்து, வழக்கம் போல அந்த கட்டுரைக்கு நேரெதிரான சிந்தனைப் போக்கை முன்வைத்து எழுதப்பட்ட கட்டுரை. முரணிலிருந்துதான் தத்துவம் முன் நகர்கிறது. நான் மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன? எதுவும் இருப்பது போல, இதுவும் இருந்து விட்டு போகட்டுமே.