ஏன் எதுவும் இருக்கிறது?

ஒரு சிறிய விதையிலிருந்து பிரம்மாண்டமாய் கிளை விரித்து வளரும் விருட்சத்தைப் போல, இந்த ஒற்றை வரிக் கேள்வியிலிருந்து பல தரிசனங்கள் விரிகின்றன. ஆனால்  பல நேரங்களில் அவை விருட்சமாய் இல்லாமல், ஆயிரம் கைகளைக் கொண்ட ஒரு பேருரு இராட்சசனாய் நம் முன் நிற்கின்றன. இந்த பிரம்மாண்டத்தின் முன் சிறியனாய், தனியனாய் நிற்பதைப் போல துன்பம் எதுவுமில்லை. தத்துவம் ஒரு சிறிய, நுண்ணிய புள்ளியில் தொடங்குகிறது. இந்த கேள்வியே அதன் தொடக்கம். ஆனால் இந்த சிறிய புள்ளி ஒரு முடிவில்லாத வட்டமாய் வளர்ந்து நம்மை விழுங்கத் தொடங்கும் தருணத்தில் தான், இந்த கேள்வியின் பிரம்மாண்டத்தை உணர முடிகிறது. ஆனால் அதன் எல்லை இந்த பிரபஞ்சத்தின் எல்லையைக் தொட்டவுடன் நின்று விடுகிறது.அல்லது நின்று விட்டதைப் போல காட்சியளிக்கிறது. அதற்கு மேலும் அது வளர்வதை இந்த ஸ்தூல உடலிலிருக்கும் பிரஞையால் உணர முடிவதில்லை.


கிழக்கத்திய, மேற்கத்திய தத்துவங்களின் மையப்புள்ளியாய் நிற்கும் இந்த கேள்வி, முடிவில்லாத சங்கிலியின் முதல் கண்ணி. இது அறுபடும் தருணத்தில், இதுவரை மாணுட சமூகம் சேகரித்து வைத்திருக்கும் எல்லாப் புரிதல்களும் தகர்ந்து விழும். இந்த கேள்வியின் அன்றாட வாழ்வு ஒப்புமை நம்முடைய பூஜை அறைகளிலிருக்கிறது. நம்முடைய மூத்தோர் இறந்த பிறகு, அவர்களை தெய்வங்களாய் வழிபடுவது நம்முடைய வழக்கம். அவர்களை தொழும் போதெல்லாம் நம்முடைய மனம் ஒரு முரணான சிந்தனையை கட்டியெழுப்புகிறது. இவர்களின் வழிதான் நாம் வந்திருக்கிறோம். ஆனால் ஒருவேளை இவர்கள் இல்லையென்றால்? Grandfather Paradox முன் வைக்கும் கருத்தியலையொட்டிய இந்த சிந்தனை நம்மை நாம் அறிந்து கொள்ள முயற்சிக்கும் முதல் விசாரனை. நாம் இந்த தருணத்தில் இருப்பதற்கான உறுதி, பல ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னரே நம் முன்னோர்களால் சூட்சமமாய் உறுதி செய்யப்பட்டு விட்டது. ஆனால் எதற்காக? இந்த கேள்வியின் நீட்சியே நம்மை பிரபஞ்சத்தின் எல்லை வரை கொண்டு சென்று நிறுத்துகிறது.

ஆனால், இந்த கேள்வியின் பெரும் அவஸ்தையே இதனுடைய விடையை நாம் எப்போதுமே அறிந்து கொள்ளப் போவதில்லையென்பதுதான். ஒரு பிரம்மாண்டமான காட்டிலுள்ள, ஒரு பிரம்மாண்டமான மரத்தில் பூக்கும் ஒரு சிறிய பூ, பிரஞையடைந்து அந்த பிரம்மாண்டமான காட்டையே அறிய முயலும் முயற்சியது.தன் வாழ்நாள் முழுவதும் முயன்று, அது அறிந்து கொண்டதெல்லாம் அந்த பெரும் விருட்சம் ஒரு சிறிய விதையிலிருந்து தோன்றியது என்பதை மட்டுமே. அந்த அறிதலைக் கொண்டு, அந்தக் காட்டின் எல்லா மரங்களும் ஒரு விதையிலிருந்தே தோன்றியிருக்கும் என்றோ, தன்னை போலவே எல்லா மரங்களிலும் பூக்கள் இருக்கும் என்றோ, தான் பூத்திருக்கும் மரத்தின் இயல்புகளை எல்லா மரங்களுக்கும் பொருத்திப் பார்ப்பது, அதன் அனுமானம் மட்டுமே. மெய்யறிதல் இல்லை. ஒரு பறவையாக மாறி,அந்த மரத்திலிருந்து வெளியே செல்லாதவரை அந்தக் காட்டின் இயல்பை அதனால் அறியவே முடியாது. 

Leibniz-ன் Why is there something rather than nothing என்ற இந்த கேள்வியை ஒரு மரத்தில் பூத்த பூவாக இருந்துதான் அறிந்து கொள்ள முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். நாம் பறவையாக மாறும் போதுதான் இதற்கு விடை கிடைக்கும். அதுவரை, “இருப்பதுதான் இயல்பு” என்ற விடையோடு திருப்தி கொள்ள வேண்டியதுதான்.

பின்னுரை

செப்டம்பர்/அக்டோபர் 2018 Philosophy Now இதழின் Why is there a world என்ற கட்டுரையை மொழியாக்கம் செய்ய முயற்சித்து, வழக்கம் போல அந்த கட்டுரைக்கு நேரெதிரான சிந்தனைப் போக்கை முன்வைத்து எழுதப்பட்ட கட்டுரை. முரணிலிருந்துதான் தத்துவம் முன் நகர்கிறது. நான் மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன? எதுவும் இருப்பது போல, இதுவும் இருந்து விட்டு போகட்டுமே.

Advertisements

நேரம்

நேரத்தை இரசிப்பதற்கான எல்லா நேரமும் எனக்கு இருக்கிறது. தனிமை. நீண்ட மலைத்தொடரின் ஒரு மலையின் உச்சியில் திண்ணை வீட்டின் திண்ணையில் அமர்ந்திருக்கிறேன். கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை சரிந்தும் எழுந்தும் நிற்கும் மலைத்தொடர்கள். உச்சிப்பொழுதின் மேகங்கள் நிழல்களாக உருவமெடுத்து மலையின் தேகம் மீது மெல்ல நகர்ந்து செல்கின்றன. கிழக்கும் மேற்கும் வடக்கும் தெற்கும் ஒரே திசையாக மாறி மலைகளாக என்னை சூழ்ந்து கொண்டுள்ளன. நேரம் காலையாகப் பிறந்து,மதியமென வளர்ந்து, மாலையென மூப்படைந்து, இரவென இறக்கும் ஒரு முழு வாழ்வை பொறுமையாக ஒரே இடத்தில் அமர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நேரம் இன்றென பிறந்து இன்றென இறந்து விடுகிறது. துயரமில்லை. அது நாளையென மறுபடியும் பிறக்கும். அப்பொழுதும் இதே திண்ணையின் வேறொரு இடத்தில் அமர்ந்திருப்பேன். திசைகளற்ற மலைத்தொடரில் தன்னை யுகம் யுகமாய் வெளிப்படுத்தி கொண்டிருக்கும் நேரத்தை அதன் ஒவ்வொரு வாழ்க்கையிலும் வேறொரு இடத்தில் அமர்ந்து பார்த்துக் கொண்டேயிருப்பேன். நேரம் காலமாய் மாறி மரணமற்று வாழும் உன்னத நிலையது. நானும் மரணமற்று வாழும் பூரண நிலையது.

கருத்து சிகாமணிகள்

இன்றைய தமிழ் சமூக சூழல் மூன்று முக்கிய கடமைகளை ஒவ்வொரு தமிழ் பேசும் குடிமகனிடமும் (அ) தமிழ்மகனிடமும் வைக்கிறது. இஸ்லாமியர்களுக்கு ஹஜ் பயணம் போல், கிறுத்துவர்களுக்கு ஜெருசேலம் பயணம் போல், தமிழ் மண்ணில் பிறந்தவர்கள் இந்த மூன்று கடமைகளை தாங்கள் இறப்பதற்குள் அடைந்து விட வேண்டும். எவ்வாறேனும் ஒரு பொறியியல் படிப்பு முடித்து, ஐடி நிறுவனத்தில் வேலையில் சேர்ந்து, அமெரிக்க மண்ணை மிதித்து பிறவிப்பயன் அடைவது முதல் கடமை. அரைக்கால் சட்டை அணிந்து மூக்கொழுகி திரியும் காலத்திலிருந்தே அம்மாவை மம்மி, மாம் என கூப்பிட்டு பழகி,  ஆயிரம் தான் இருந்தாலும் பாரதியோட நாவல் சேத்தன் பகத்தின் நாவல் அளவுக்கு சுவாரஸ்யம் இல்லை என்று சொல்வதற்காகவே அந்த பெயரை மனப்பாடம் செய்யும் அளவுக்கு தமிழ் இலக்கிய அறிவு வளர்த்து, பின்பு வாழ்வில் ஒரு முறையேனும் சீமானின் பேச்சை இண்டெர்னெட்டில் பார்த்து விட்டு,  தமிழ் தேசியம் வளர்ப்பதற்காக ஒரு மெஸேஜையாவது வாட்ஸாப்பில் பகிர்ந்து பிறவிப்பயன் அடைவது இரண்டாவது கடமை. மூன்றாவதும், பிறவிப்பயன்களிலேயே தலையாயதும் யாதெனின்,சமூக ஊடகங்களில் கணக்கு துவங்கி கருத்து சொல்வது. 

சுதந்திரம் மட்டுமல்ல, கருத்து சொல்வதும் நமது பிறப்புரிமையே எனறு நம்பும் ஒரு சமூகம் மிக வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது. அழகிரி ஏன் ஸ்டாலினை எதிர்க்க கூடாது, மோடி ஏன் தமிழ் நாட்டுக்கு வரக்கூடாது, ரஜினி ஏன் அரசியலுக்கு சரிப்பட மாட்டார், கலாசார விழுமியங்களை சிதைத்த கமலஹாஸன், நீர்த்து போன திராவிடம், கல் தோன்றி மண் தோன்றா காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்த சாதி, என ஒவ்வொரு தமிழ்மகனும் தமிழ்மகளும் சமூக ஊடகங்களில் குழாயடி சண்டைகள் நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

இதில் என்ன தவறு? கருத்து சொல்வது அவரவர் உரிமை அல்லவா என வாதிடும் அறிவு சிகாமணிகளுக்கு….துறை சார்ந்த ஆழ்ந்த அறிவு இல்லாமல் நாம் வெளிப்படுத்தும் கருத்துகள், முன் முடிவுகளோடு நாம் வெளிப்படுத்தும் கருத்துகள், உண்மைகளை மறைப்பது மட்டுமல்லாமல், மழுங்கடிக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்தை உருவாக்கும். நாம் படிப்பது நம்மோடு போகும். நாம் எழுதுவதும் பேசுவதும் நூற்றாண்டுகளுக்கு வாழும். கருத்து சுதந்திரம் நமது பிறப்புரிமை இல்லை. அது நாம் பெற்றுக் கொள்ளும் உரிமை. ஒரு குறிப்பிட்ட துறையிலோ, ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்திலோ ஆழ்ந்த அறிவு பெற்ற பின், சமூக அக்கறையோடு நாம் வெளிப்படுத்துவதுதான் கருத்தாக இருக்க முடியும். அதுவரை நாம் பேசுவதெல்லாம் வெறும் கிசு கிசு தான். நாம் பிறக்கும் போதே சுதந்திரத்தோடு பிறக்கிறோம். கருத்துகளோடு பிறப்பதில்லை.நமது கல்வி ஞானத்தின் மூலம், கேள்வி ஞானத்தின் மூலம் நாம் கண்டடைவதும்,  பெற்றுக் கொள்வதும் தான் கருத்து சுதந்திரம். தத்துவ நோக்கில் வாழ்க்கையை, வாழ்வின் அன்றாட நிகழ்வுகளை, அதன் வெவ்வேறு பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்தவே நமது கருத்துகள் பயன்படும். 

So, simply Shut Up

MADRAS to CHENNAI

madrasweek1

What is Madras?
A city with architecturally excellent buildings like Central Station? A city that has the longest urban beach of the world, Marina? A city that hosts music & dance festivals and considered to be the cultural hub with its Music Academy & Kalakshetra? A vibrant city that has been the central point for a great political movement of the history, Dravidian movement? Rajinikanth? Sowcarpet? Ratna Cafe Idlies & Sambar? Kodambakkam? Kabaleeshwar Temple? LIC? Santhome? Madras Tamil?….the list just goes on.

Actually,it is a combination of all of the above and many more. A truly cosmopolitan city that had its humble beginnings from Fort St George some 350 years ago and growing to one of the important business, educational & cultural hub of the nation. Globally, there are only few cities that has transformed itself to modern times without loosing its core values and proudly – Madras is one of them. The making of modern Madras has been largely contributed to British Administration and the Dravidian leaders thereafter. Positioned as the Detroit of Asia, the transformation of Madras to Chennai symbolizes the city’s transformation to modern times. Either it is to experience the rise of the sun and beginnings of a new day by sitting in the vast sea sand or travelling in narrow bylanes through Chennai Autos in Parrys Corner, Madras is a true emotion.

This city, is not just a place – but, a home.

கலைஞர்

இந்த பிரபஞ்சம் மிகவும் விசித்திரமானது. சில நேரங்களில் அது பேரன்பின் இயக்கம். சில நேரங்களில் அது இரக்கமற்ற நிகழ்வுகளின் கூட்டியக்கம். ஒவ்வொரு உயிரின் தோற்றத்திலும் பேரன்பை அது வெளிப்படுத்தி, அதன் இரக்கமற்ற முரணை ஒவ்வொரு உயிரின் மறைவிலும் வெளிப்படுத்துகிறது. ஆனால் அந்த இரக்கமின்மையும் பேரன்பின் நீட்சியாகவே இருப்பதால், கலைஞர் எனும் மகத்தான ஆளுமையை, 95 ஆண்டு காலம் தன்னுள் வாழ வைத்திருக்கிறது. பிரபஞ்சத்துக்கும் தெரிந்திருக்கிறது, எவெரெல்லாம் 95 ஆண்டு காலம் வாழ வேண்டுமென்று.


கருத்தியல் ரீதியாக அவருடைய சிந்தனைகளோடும், அரசியல் ரீதியாக அவருடைய செயல்பாடுகளோடும் முரண்படுபவர்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அவருடைய ஆளுமையோடு முரண்படுபவர்கள் மிக சிலரே. கம்யூனிஸ, மார்க்சிய அரசியல் சிந்தனைகளாகட்டும்….இருத்தலியல், ஆத்திகம், நாத்திகம் என எவ்வித தத்துவ சித்தாந்தங்களாகட்டும்….அதனை ஒரே ஆளுமை அரை நூற்றாண்டுகளாக முன்னெடுத்து சென்ற வரலாற்று செய்திகள் மிகவும் குறைவே. ஆனால் அதனை கலைஞர் மிகவும் சுலபமாக செய்து வரலாறு ஆகியிருக்கிறார். தமிழகத்தின் வரலாறை கலைஞருக்கு முன், கலைஞருக்குப் பின் என வரிசைப்படுத்துவது மிகையாகாது. கடந்த அரை நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக திராவிட சித்தாந்தத்தை தனி மனிதனாக முன்னெடுத்து சென்றிருக்கிறார்.சாதிய அடிப்படைவாதத்தில் ஊறி திளைத்திருந்த சமுதாயத்தில் சம உரிமைக்காகப் போராடி, நவீன சிந்தனைகளை தனது எழுத்தாற்றல் மூலம் மிக வீரியமாக மக்களின் மனத்தில் விதைத்த சிந்தனையாளர்.

ஆட்சியாளர்களுக்கு தத்துவ நோக்கு இருக்க வேண்டும் என கிரேக்க தத்துவவாதி ப்ளாட்டோவின் உரை உண்டு. கலைஞர் தத்துவவாதி மட்டுமல்ல…இலக்கியவாதி, அரசியல்வாதி, போராளி எனப் பன்முகத் தன்மை கொண்டவர். கலை, இலக்கியம், அரசியல் எனப் பல துறைகளில் அவர் தொட்ட உச்சங்கள் ஏராளம். சுயமரியாதை பள்ளியில் பயின்று, அதனை தன் வாழ்நாள் முழுவதும், பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கும் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கும் பயிற்றுவித்தார். மாநில சுயாட்சி, மொழி உரிமை, சமத்துவம், பெண்கள் உரிமையென ஒரு தீர்க்கதரிசியாக, கொள்கைவாதியாக வாழ்ந்து மறைந்திருக்கிறார். 

மனித இனத்தின் அறியப்பட்ட வரலாற்றில், காலமும் வெளியும் பிரபஞ்ச விதிகளுக்குட்பட்டு விளையாடுகிற விளையாட்டு மிகவும் சூட்சமமானது. ஹிட்லர், காந்தி, ஸ்டாலின், சர்ச்சில், லிங்கன், மார்டின் லூதர் கிங், சே குவேரா, பிடல் காஸ்ட்ரோ இன்னும் பல அரசியல் சித்தாந்திகள் மனித இனத்தின் போக்கை முன்னெடுத்து சென்றிருக்கிறார்கள். அவர்களின் இருப்பை பிரபஞ்சம் ஏதேனும் ஒரு வகையில் உறுதி செய்து கொண்டேயிருக்கும். கலைஞரின் இருப்பும் அவ்வாறே. 

அவர் மீண்டும் வருவார். பல யுகங்களின் ஒரு யுகத்தில் நூறாண்டுகளை வாழத் தெரிந்தவருக்கு, பல யுகங்களின்  பல யுகங்களில் பல நூறாண்டுகளை வாழத் தெரியாதா என்ன? அவர் மீண்டும் வருவார்.

உதிர்ந்த இறகு

பூமியின் நிழல்

கிரகணமாய் சந்திரனை மறைத்த இரவொன்றில்

பசியினால் எரியும்

அடிவயிற்றின் நெருப்பு

கண்கள் வழியே

குருதி சிகப்பாய்

யாமத்தின் இருளை எரிக்க

இரை தேடி வருகிறது

நூற்றாண்டுகளாய் வாழும் மிருகமொன்று

கண்களின் சிகப்பை

காடு முழுக்க நிரப்பியது அந்த மிருகம்

அந்த மிருகத்தின்

காலடியில் எரிகிற நிலம்

தான் தாங்கியிருக்கும்

மரங்களை எரிக்கிறது

மரங்களில் உறங்கும்

பறவைகள் எரிகின்றன

அவை துயில் கலைந்து

வானத்தில் பறந்து

மேகங்களை எரிக்கின்றன

வானம் எரிகிறது

நிலம் எரிகிறது

நீர் எரிகிறது

இரவு எரிகிறது

சிகப்பு இரவு! சிகப்பு இரவு!

குருதி இரவு! குருதிஇரவு!

குருதி குழம்பாய்

உறைந்து கிடந்தது தடாகம்

மேகத்தை எரித்த பறவையொன்றின்

உதிர்ந்த இறகு

காற்றில் கீழிறங்கி

தடாகத்தை தொட்ட அந்த நொடியில்

பூமியின் நிழலிருந்து

வெளி வந்தது சந்திரன்

இரவு அணைந்தது

நிலம் அணைந்தது

நீர் அணைந்தது

வானம் அணைந்தது

மிருகம் அணைந்தது

பேரிருளின் பெரு நெருப்பை அணைக்க

உதிர்ந்த இறகு போதுமாகிறது!

ஒரு புல்லின் நுணியில்

ஒரு புல்லின் நுணியிலிருந்து விடுபடும் நீர்த்துளிப் போல தவிக்கிறது மனம். உருண்டோடி வந்து நுணியிலிருந்து விழும் வினாடியில், தன்னுடைய பாரத்தை மட்டுமல்ல, அந்த புல்லிலையின் சுமையையும் சேர்த்தே இழுக்கும் நீர்த்துளி விடுதலையாகிறது. அந்த சுமையை இழுக்க முடியாத நீர்த்துளியை, புல் மீண்டும் இழுத்து கொள்கிறது. மனமும் வாழ்வின் சுமைகளை இழுத்துக் கொண்டு அலைகிறது, நுணியைத் தேடி.

நிகழ்வுகளில் கரைகிறோம். நிகழ்வுகளால் கரைகிறோம். நிகழ்வுகளோடு கரைகிறோம். நிகழ்வுகளினூடே கரைகிறோம்.

கரைதலும் விடுதலும் ஒன்றா?

கரைந்து விடவா?விட்டுக் கரையவா?

கரைதலும் விடுதலும் கடப்பதற்கா? எவற்றை கடக்கிறோம்?எவற்றிற்காக கடக்கிறோம்?

துளி விழுமுன் புல் சிறியது…நிலம் பெரியது. விழுந்த பின், நிலம் சிறியது…பிரபஞ்சம் பெரியது.பிரபஞ்சத்தில் விழுந்த பின், எது சிறியது? எது பெரியது?

மனம் புல்லின் நுணியில் தான் இருக்கிறது. விழுவதும் இருப்பதும் புல்லின் சுமையைப் பொருத்து