புனைவுகள்

ஒரு புல்லின் நுணியில்

ஒரு புல்லின் நுணியிலிருந்து விடுபடும் நீர்த்துளிப் போல தவிக்கிறது மனம். உருண்டோடி வந்து நுணியிலிருந்து விழும் வினாடியில், தன்னுடைய பாரத்தை மட்டுமல்ல, அந்த புல்லிலையின் சுமையையும் சேர்த்தே இழுக்கும் நீர்த்துளி விடுதலையாகிறது. அந்த சுமையை இழுக்க முடியாத நீர்த்துளியை, புல் மீண்டும் இழுத்து கொள்கிறது. மனமும் வாழ்வின் சுமைகளை இழுத்துக் கொண்டு அலைகிறது, நுணியைத் தேடி.

நிகழ்வுகளில் கரைகிறோம். நிகழ்வுகளால் கரைகிறோம். நிகழ்வுகளோடு கரைகிறோம். நிகழ்வுகளினூடே கரைகிறோம்.

கரைதலும் விடுதலும் ஒன்றா?

கரைந்து விடவா?விட்டுக் கரையவா?

கரைதலும் விடுதலும் கடப்பதற்கா? எவற்றை கடக்கிறோம்?எவற்றிற்காக கடக்கிறோம்?

துளி விழுமுன் புல் சிறியது…நிலம் பெரியது. விழுந்த பின், நிலம் சிறியது…பிரபஞ்சம் பெரியது.பிரபஞ்சத்தில் விழுந்த பின், எது சிறியது? எது பெரியது?

மனம் புல்லின் நுணியில் தான் இருக்கிறது. விழுவதும் இருப்பதும் புல்லின் சுமையைப் பொருத்து

Advertisements

எதனை எழுதுவது?

எழுத்து என்னுடைய அனுபவங்களின் நீட்சியாக, நினைவுகளின் தொடர்ச்சியாக வளர்ந்து கொண்டே சென்று ஒரு புள்ளியில் நின்று விடுகிறது. அந்த புள்ளியில் அது முழுமை அடைந்தால், முற்றுப்பெற்று விட்டால் யாதொரு பிரச்சனையும் இல்லை. ஆனால் அங்கு தான் அது ஆரம்பிக்கிறது என்பது தான் பிரச்சனையே. அந்த புள்ளிக்கு மேல் எந்த நினைவும், எந்த அனுபவமும் எனக்கு உதவுவதில்லை. அந்த புள்ளிக்கு அப்பால் அனைத்தும் சூன்யம். அங்கு எல்லாமும் இருந்து எதுவும் இல்லாமல் இருக்கிறது. பால்வெளியில் மனிதனின் பார்வைக்கு அப்பால் இருந்து இல்லாமல் இருக்கும் நட்சத்திரங்களைப் போல.

ஆதி மனிதனின் சிந்தனைகளை எல்லாம் சுமந்து அலையும் எழுத்துக்கள், சாக்ரடீஸ் முதல் ரஸ்ஸல் வரையிலும்,ஷெல்லி முதல் பாரதி வரையிலும், ஷேக்ஸ்பியர் முதல் தாஸ்தவ்ஸ்யகி வரையிலும் தத்துவமாக, கவிதையாக, கதைகளாக, அரசியலாக பல வடிவங்களாக உருப் பெற்று, உரு மாறி வளர்ந்து நிற்கிறது. இத்தனை உருவம் பெற்ற இதனை வைத்து எதனை எழுதுவது? இதனால் யாருக்கு எந்த பயன் தான் இருந்து விடப் போகிறது? கோடி கோடியாய் எழுதியாகி விட்டது. எத்தனை இஸங்கள் எழுத்துக்களால் பிறந்திருக்கின்றன. இறந்திருக்கின்றன. என்ன தான் மாறி விடப் போகிறது? மேடையில் வாங்கும் பட்டங்களைத் தவிர. எதற்கு எழுத வேண்டும்? எதனை எழுத வேண்டும்?

இரவுகளின் சாட்சி

5259506-mota_ru_2082718

எத்தனை இரவுகள்!!!
யுகம் யுகமாய் சென்றிருக்கின்றன
யுகம் யுகமாய் காத்திருக்கின்றன
கல் தோன்றி மண் தோன்றிய காலத்திலிருந்து

எத்தனை நிலவுகள்!!!
யுகம் யுகமாய் பிறந்திருக்கின்றன
யுகம் யுகமாய் இறந்திருக்கின்றன

முன்னிரவுகளுக்கும்
யாமங்களுக்கும்
பின்னிரவுகளுக்கும்
இருளின் கருமை மட்டுமல்ல
நிலவின் வெண்மையும் சாட்சியாக இருந்திருக்கின்றன

நீலியும் சூலியும் வாழும் அத்துவானக் காடுகள்
மாடனும் காடனும் வாழும் மனற்பரப்புகள்
அய்யனாரும் கருப்பனாரும் வாழும் ஊர் எல்லைகள்
மோகினியும் காட்டேரியும் வாழும் படித்துறைகள்

இரவுகள் உடல்களை மட்டுமல்ல
ஆன்மாக்களையும் சுமந்து திரிகின்றன

அவை
ஆதி இரவின்
நிலமும் நீரும் வானும் காற்றும் நெருப்பும்
அந்தத்திலும் மாறதிருக்குமென
சாட்சி சொல்கின்றன

இல்லாமல் போவது
புணர்வுகளும்
பிறப்புகளும் இறப்புகளும்
உயிர்களும் உடல்களும்
செடிகளும் மரங்களும்
மொழிகளும் உணர்வுகளுமென
சாட்சி சொல்கின்றன

அந்த இரவு
செந்நாய் ஒன்று
கண்கள் சிவந்து செறுமித் திரிய
காலத்தின் வெளியில்
நித்தியமான இரவாக இருக்குமென
சொல்லி செல்கின்றன

புலன்களின் வார்த்தைகள்

வார்த்தைகளைத் திருடிக் கொண்டு
உன்னைப் பற்றி எழுதச் சொல்கிறாய்

வார்த்தைகளைத் திருடிய போதே
என்னை அறிவற்றவனாய் நிரூபிப்பது
எளிதென்று நினைத்து விட்டாய்

ஆனால்,

உன்
தோலின் நிறத்தை
வியர்வையின் வாசத்தை
எச்சிலின் சுவையை
ஸ்பரிசத்தின் வருடலை
தொடைகளின் வெப்பத்தை
புணர்வின் ஆழத்தை
இரவுகளின் பேரமைதியை

நான் மறக்கும் வரையில்
என்னை அறிவற்றவனாய்
உன்னால் நிரூபிக்கவே முடிவதில்லை

அலைகளாய் உடையும் கனவுகள்

தன் சுய பிம்பத்தை
நீரில் பார்த்து
கொத்துகிறது பறவை

அலைகளாய் சிதறிச் செல்லும்
பிம்பங்கள்
மறுபடியும் கூடுகின்றன

இரவு வரை
கொத்திக் கொண்டேயிருக்கும்
பறவை
பிம்பத்தை அழித்து விட்ட
களிப்பில் பறந்து செல்கிறது

அதற்குப் புரியவில்லை
பிம்பத்தை அழித்தது இருள் என்று

அதற்குப் புரிவதேயில்லை
பிம்பத்தை அழித்தது இருள் என்று

நானும்
பறவையைப் போல
உடைத்துக் கொண்டே இருக்கிறேன்

என் வாழ்வின் கனவுகளை

அலை அலையாய்
உடைந்து செல்லும் கனவுகள்
என் மரணம் வரையில்
கூடிக் கொண்டே இருக்கின்றன

வாழ்வின் அதிக நேரங்களை
கனவுகளை சிதைப்பதிலேயே
கரைத்து விடுகிறேன்

பின்
இருளில் கரைந்து விடுகிறேன்