சூரியன் ஆம்பளைன்னு யார் சார் சொன்னா?

1

அந்த கிழக்கு பார்த்த பழைய பள்ளிக்கூடத்தின் நுழைவு வாசலை தாண்டியவுடன் பெரிய வெளி. அந்த வெளியில் சிதறி அடித்தது போல ஒழுங்கே இல்லாமல் வேம்பும், பலாவும், முருங்கையும், புளியமரமும் வளர்ந்து முக்கால் பகுதியை மூடி இருந்தன. அந்த வெளிதான் அந்த பள்ளிக்கான விளையாட்டு மைதானமும், காலையில் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடுவதற்கான இடமுமாக இருந்தது. பல நேரங்களில் அந்த மரங்களின் கீழேதான் வகுப்புகள் நடக்கும்.அந்த வெளியைத் தாண்டி இடமிருந்து வலமாய் நீண்ட வரிசையான ஓடு வேய்ந்த வகுப்பறைகள்.சுவரெல்லாம் ஈரம் ஏறிக் காய்ந்து ஓவியங்களாய் பதிந்து கிடந்தன.இடது ஓரத்தில் இருந்த ஐந்தாம் வகுப்பறையில் அமர்ந்திருந்த சூரியன், ஜன்னல் கம்பிகளால் வெட்டப்பட்டு கோடு கோடாய் வகுப்பறையின் தரையில் விழுந்து கிடந்த சூரியக் கதிர்களை எண்ணிக் கொண்டிருந்தாள். அதே நேரத்தில், சூரியப்பிரகாசம் உள்ளே நுழையவும், இவள் சூரியக் கோடுகளை எண்ணிக் கொன்டிருந்த கவனத்தில், ஆசிரியர் நுழைந்ததை கவனிக்க மறந்து எழாமல் இருந்து விட்டாள். அது அந்த பள்ளியில் அவருடைய முதல் நாள், முதல் வகுப்பு.அவருடைய வருகையை கவனிக்காமல் இருந்த சூரியனைப் பார்த்ததும் அவருக்கு கடும் கோபம் வந்தது.

“என்ன கண்ணு தெரியலயா.இல்ல காது ரெண்டும் கேட்கலயா? வாத்தியார் வந்து நிக்கிறது கூட தெரியல” என்று கத்தினார்.

நடுக்கத்துடன் எழுந்த சூரியன், என்ன காரணம் சொல்வதென்று தெரியாமல் விழித்தபடி நின்றாள்.

“உன் பேர் என்ன?” என்று கேட்டபடி வருகைப் பதிவேட்டை நோட்டம் விட்டார் சூரியப்பிரகாசம்

“சூரியன்”

“சூரியனா? ஆம்பளைப் பிள்ளைக்கு வைக்க வேண்டிய பேர எந்த முட்டாப்பய உனக்கு வச்சது?”

இந்த கேள்வி அவளுக்குப் புதிதல்ல. அவளுக்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து இந்த கேலியைக் கேட்டு கேட்டு அவளுக்கு எவரேனும் இப்பொழுது இந்த கேள்வியைக் கேட்டால் பெரும் கோபம் வந்து விடுகிறது. கோபம் உச்சிக்கு ஏற,

“சூரியன் ஆம்பளைன்னு யார் சார் சொன்னா?” என்று கேட்டு விட்டாள். பிறகு தான் உரைத்தது. தான் பேசிய விதமும், தன்னுடைய கேள்வியின் பொருளும் நேரடியாகவே ஆசிரியரை அவமானப்படுத்துவது போல இருந்ததென்பது. மாணவர்களும் களுக்கென்று சிரித்து விட்டனர். சூரியப்பிரகாசத்துக்கு வந்தது கோபம். அவருக்குத் தன் பெயர் மேல் ஒரு கர்வம் உண்டு. இப்பொழுது சூரியனுடைய கேள்வி, நேரடியாகவே அவரது கர்வத்துக்கு சவால் விட்டது. மாணவர்களின் சிரிப்பு வேறு அந்த கோபத்துக்கு தூபம் போட்டது.

“இந்த பேர உனக்கு வைத்த புத்திசாலியை நான் உடனே பார்க்கனும். அழைச்சிகிட்டு வா” என்று அவளை வகுப்பை விட்டு வெளியே அனுப்பி விட்டார். அதை நினைத்து அவர் மனதுக்குள் கறுவிக் கொண்டே இருந்தார். தன் பெயர் ஒரு பெண்ணுடைய பெயராகவும் இருந்தது அவருக்கு ஏற்புடையதாக இல்லை. வகுப்பெடுக்கவும் முடியவில்லை. தலைமை ஆசிரியரிடம் உடல் நிலை சரியில்லை என்று சொல்லி விட்டு வீட்டுக்குப் புறப்பட்டார்.

2

வீட்டுக்கு வந்த பிறகும் கூட சூரியப்பிரகாசத்துக்கு கோபம் அடங்கவில்லை. அந்த கேள்வி அவருடைய இருப்பையே வீழ்த்திவிட்டது போல உணர்ந்தார். அது தன்னுடைய ஆன்மைக்கே விடப்பட்ட சவால் என எண்ணி எண்ணிக் கொதித்தார். சாப்பாட்டைத் தூக்கி எறிந்தார். பொருட்களைத் தூக்கிப் போட்டு உடைத்தார். அவருடைய மகளும் மணைவியும் அருகில் வரவே பயப்பட்டனர். அவருக்குப் பெண்களைப் பற்றிய ஒரு பொது அபிப்பிராயம் உண்டு. பெண்கள் ஆண்களை சார்ந்தே இருக்க வேண்டும் என ஆழமாக நம்பினார்.இன்று வகுப்பில் நடந்த அந்த சம்பவம் அவரை சிதைத்திருந்தது. அப்பொழுது, சூரியன் தன்னுடைய அப்பாவுடன் வந்தாள்.

“மன்னிக்கனும் ஸார். உங்களைத் தேடி ஸ்கூலுக்குப் போயிருந்தேன். நீங்க இங்க இருப்பதாக சொன்னாங்க. அதுதான் எங்க அப்பாவ கூட்டிக்கிடு இங்கேயே வந்துட்டேன்” என்று சொல்லியபடி தன் அப்பாவை கையைப் பிடித்து அவரிடம் அழைத்து வந்து நிறுத்தினாள்.

“வணக்கம் சார். என் பெயர் குமரகுருபரன்” என்று சூரியனின் அப்பா அவரிடம் கையை நீட்ட, அப்பொழுது தான் சூரியப்பிரகாசம் கவனித்து,

“வணக்கம்…உங்களுக்கு…உங்களுக்கு கண் தெரியாதோ” என்று வார்த்தைகள் தடுமாற கேட்டார்.

“ஆமாம் சார். நான் ஒரு பிறவிக்குருடன். வெளிச்சம் என்பதை நான் என் வாழ்நாளில் பார்த்ததே இல்லை”

இந்த பதில் சூரியப்பிரகாசத்தை நிலை தடுமாற செய்தது. சுதாரித்துக் கொண்டு,

“வருத்தப்பட வேண்டிய விஷயம். ஆனால் உங்கள் பெண் இன்று பேசியது மிகவும் தவறு. அவளுக்கு சூரியன் என்று பெயர் வைத்த்து நீங்கள்தானா?”

“அவள் என்னிடம் எல்லாம் சொன்னாள் சார். அவளுக்கு சூரியன் என்று பெயர் வைத்தது நான் தான். அவள் பேசிய விதம் தவறு தான். ஆனால் அதன் பொருளில் எந்த தவறும் இருப்பதாக எனக்குத்தெரியவில்லை”

இதனை குமரகுருபரன் சொன்னவுடன், சூரியப்பிரகாசத்துக்கு வந்ததே கோபம். அதுவரை அவர் கண் தெரியாதவர் என்பதால் ஏற்பட்ட இரக்கம் எல்லாம் பின்னுக்குச் சென்று விட்டது.

“ஓஹோ…ஆசிரியருக்கே பாடம் எடுக்கும் அளவுக்கு புத்திசாலியோ. அவள் பெயர் காரணம் என்ன?”

“ஸார்..நான் ஒரு பிறவிக்குருடன். ஆனாலும் சூரியனைப் பார்க்க வேண்டும், உணர வேண்டும் என்ற ஆசை எனக்கிருந்தது. நானும் எல்லோரிடமும் கேட்டேன். சூரியன் எப்படி இருக்குமென்று. ஒருத்தர் கூறியதற்கு ஒத்தாக மற்றொருவர் கூறவில்லை. சூரியன் சிகப்பென்றும், வெள்ளையென்றும், ஆரஞ்சென்றும், வட்டமென்றும், கண்களால் பார்க்கவே முடியாதென்றும் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாக கூறினர். ஆனால் எனக்கோ சூரியனை உணர்ந்து விட வேண்டுமன்ற ஆசை. அதனால் எனக்குப் பிறந்த மகளுக்கு சூரியன் என்று பெயரிட்டு, தினம் அவளைத் தொட்டுணர்ந்து, சூரியனை உணர்ந்து கொண்டிருக்கும் மகிழ்ச்சியில் இருக்கிறேன்” என்றார் குமரகுருபரன்.

“அது சரி..ஆனால் சூரியன் ஒரு ஆண். அவன் வெய்யோன்.பரிதி.நெருப்பு பிழம்பு. ஆயிரம் கரங்களை உடையவன்.ஆதவன். இரவி. கதிரவன் என்றுதானே சொல்கிறோம். கதிரவள் என்று சொல்வதில்லையே. ஒரு ஆணுக்கான குணங்களை உடையவனின் பெயரை உன் பெண்ணுக்கு வைத்து அவனுடைய ஆண்மையை நீ கேலி செய்து விட்டாய்” என்றார் சூரியப்பிர்காசம்.

“நீங்கள் சொல்வதை முழுமையாக ஏற்றுக் கொள்கிறேன். ஆனாலும், ஆயிரம் கைகள் நீட்டி அணைக்கின்ற தாயே போற்றி, ஞாயிறு என்பது பெண்ணாக என்றெல்லாம் சூரியனைப் பெண்ணாக உருவகிக்கும் எழுத்துக்களும் உண்டு. சூரியனை கடவுள் என்கிறோம். கடவுள் பால்நிலை கடந்தவன் இல்லையா?” என்றார் குமரகுருபரன்.

சூரியப்பிரகாசத்திற்கு கோபத்தில் நரம்புகள் புடைத்து விட்டன. அங்கேயே குமரகுருபரனை எரித்து விட வேண்டும் போல துடித்தது மனது. இவருக்குத் தான் யார் என்பதை புரிய வைத்து விட வேண்டும், சூரியன் ஆண் என்பதையும் நிரூபித்து விட வேண்டும் என்று முடிவு செய்து, ஒரு வாரம் கழித்து அவரை மறுபடியும் தனது வீட்டிற்கு வரச் சொல்லி அனுப்பினார். அதற்குள் இந்த விஷயம் ஊர் முழுக்கப் பரவி விட்டது. ஊரே இரு அணியாகப் பிரிந்தது. சூரியன் ஆணா? பெண்ணா? என்ற விவாதத்திற்கு நாள் குறிக்கப்பட்டது.

3

இந்த ஒரு வாரத்தில் சூரியப்பிரகாசம் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்து விட்டார்.தமிழ் இலக்கியத்தில் சூரியன், உலக இலக்கியத்தில் சூரியன், ஆன்மீகத்தில் சூரியன் என சூரியன் ஆண் என நிரூபிப்பதற்கான மேற்கோள்கள், அந்த கருத்தை வழிமொழிய அவருக்குத் தெரிந்த மக்கள் என சபை தயாரகியது. விவாத நாளும் வந்தது. அன்றைய தினம் வழக்கத்திற்கு மாறாக சூரியன் சுட்டெரித்தது. விவாதம் தொடங்கியது. ராகுவும் கேதுவும் ஆண் என்பதாலும், அவர்கள் சூரியனைப் பிடித்து கிரகணம் உண்டாக்குவதால் சூரியன் பெண்ணாகவே இருக்க முடியும் என ஒரு கூட்டமும், சூரியன் ஆணாக இருந்ததால் தான் குந்திக்கு கர்ணன் பிறந்தான் என ஒரு கூட்டமுமாக விவாதம் களை கட்டியது. சிறுவர்களுக்கெல்லாம் பள்ளி விடுமுறை. அன்றைய தினம் ஒரு திருவிழா நாள் போல ஊரே அல்லோலகல்லோலப்பட்டது.விவாதமும் முடிந்தபாடில்லை. இரு அணியினருமே தர்க்கத்தில் சரிசமமாக போய்க் கொண்டிருந்தனர்.வெளியில் யாருமே இல்லை. மொத்த ஊரும் இரு அணியாக சூரியப்பிரகாசத்தின் வீட்டில் திரண்டு இருந்தது.

அப்பொழுதுதான் அது நடந்தது. சூரியப்பிரகாசத்தின் கொல்லையில் இருந்த வைக்கோல், சூரியனின் அதீதமான வெப்பத்தால் பற்றிக் கொண்டு எரிந்தது. தீ விறு விறுவென பரவியது. மொத்த ஊரும் ஒரே இடத்தில் திரண்டு இருந்ததால், அவர்களால் உடனடியாக தீயையை அணைக்க முடியவில்லை. கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் பரவிய தீ, மொத்த ஊரையும் எரித்து சாம்பலாக்கி காற்றில் கலந்து விட்டது.

உருவமில்லாமல், அருவமில்லாமல்……..

Advertisements

நீ இல்லாத ஓர் இரவில்….

நீ இல்லாத அந்த இரவின்
நடு சாமத்தில்
என் படுக்கையில்
எண்ணிலடங்கா பாம்புகள் ஊற ஆரம்பித்தன

புழுக்களைப் போல்
அவை மிக சிறியதாக இருந்தன

மெது மெதுவாக என்னைச் சுற்றி வளைத்து
என் படுக்கையோடு என்னைக் கட்டிப் போட்டன

என் படுக்கையின் ஈரத்தை
அப்போது தான் நான் உணர்ந்தேன்

அந்த ஈரம்…
என் காது மடல்களை
நீ உன் நாவால் வருடியபோது
உண்டாகியிருக்கலாம்

அல்லது

என் உடலெங்கும்
நீ எச்சில் படுத்தியபோது
உண்டாகியிருக்கலாம்

அல்லது

உன் நெற்றியில் விழுந்திருந்த
கற்றை முடியிலிருந்து வழிந்து
என் இதழ்களை நனைத்து
உன் மார்பகங்களுக்கு நடுவில்
என் முகத்தை பிரதிபலித்து
உன் தொடையின் வழியே
உருண்டோடிய வியர்வைத் துளிகளால்
உண்டாகியிருக்கலாம்

அப்போது
மெது மெதுவாக
உன் முனகல் சத்தமும்
காதோர கிசுகிசுப்புகளும்
அந்த இரவின் மவுனத்தை கிழித்து
ஒரு பெருங்குரலெடுத்து
அலறலானது

தப்பித்து சென்று
புத்தகத்தை எடுத்தேன்
அச்சிலிருந்த எழுத்துக்கள்
சிதறி விழ ஆரம்பித்தன

பின்…
வெற்றுப் பக்கங்களி ல்
உன் முகம் தெரிய ஆரம்பித்தது
உன் வாசம் வீச ஆரம்பித்தது

ஓடிச் சென்று கடற்கரையில் நின்றேன்
நுரைத்த அலைகளின் பேரிரைச்சலும்
ஈரமான கடற்கரை மணலும்
கடலின் பரப்பில் ஒளிர்ந்த நிலவொளியும்
கலவியின் இன்பத்தை
என்னிடம் பேச ஆரம்பித்தன…..

அரசியலின் முகங்கள்

நினைவுகளின் அறையிலிருந்து தூசு தட்டிப் பார்க்கிறேன். பெயர் தெரியாத ஏதோவொரு படத்தில் விவேக்கின் நகைச்சுவை ஒன்று உண்டு. சாலையில் அவர்களிடமிருந்து பொருளைத் திருடிப் போகும் ஒருவனை விவேக்கின் நண்பர் துரத்த, அவரைத் தடுக்கும் விவேக் “வேணாம்..அவனத் துரத்தாத.நாளைக்கி அவனே காவல் துறை மந்திரியாக வந்தாலும் வருவான்” என்று கூறி விட்டு “பாரத சமுதாயம் வாழ்கவே..வாழ்க வாழ்க பாரத சமுதாயம் வாழ்கவே” என்று பாடிக் கொண்டு போவார்.

இன்றைய தமிழகத்தின் அரசியல் முகம் இதுதான். எங்கள் ஏரியாவில் நடைபாதையில் காய்கறி கடை வைத்திருப்பவர் ஒரு பெரிய கட்சியின் வட்ட நிர்வாகியாக இருக்கிறார். காய்கறி கடை வைத்திருப்பவர் அரசியலில் பொறுப்பு வகிப்பது சரியா தவறா என்பது வேறு விவாதம். அனுமதி இல்லாமல் நடைபாதையில் காய்கறி கடை வைத்திருப்பவர், அவருடைய அயராத(???) அரசியல் பணியால் அடுத்த சட்டமன்ற தேர்தலில் எங்கள் தொகுதியில் வேட்பாளராகி வெற்றி பெறுகிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். வட்ட நிர்வாகியாகவே சட்டங்களை உடைக்கிறவர், சட்டமன்ற உறுப்பினாரானால் எதையெல்லம் உடைப்பாரோ? இது எங்கள் தொகுதியில் மட்டுமல்ல. இன்றைக்கு இது மாநிலப் பிரச்சனை. அரசியலின் இன்றைய முகங்கள் எல்லாம் காய்கறி வியாபாரிகளாக, ஷேர் ஆட்டோ டிரைவர்களாக சட்டத்தை உடைத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் தான். இன்றைக்கு சட்டமன்ற உறுப்பினர்களாக முன்னாலும் பின்னாலும் வண்டி வைத்துக் கொண்டு பவனி வருகின்றனர். உறுப்பினர்களாக அவர்கள் இருக்கும் இந்த 5 ஆண்டுகளில் பணம் சம்பாதித்து விடுவார்கள்.பணம் வந்தால் மரியாதையும் தானகவே வந்து நிரந்தர அரசியல்வாதி ஆகி விடுவார்கள்.

சாமனியன் பதவி வகிப்பதைப் பற்றி எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. காமராஜரே சிறந்த உதாரணம். அவர் ஏட்டுக் கல்வி பயிலவில்லை. ஆனால் அவருடைய பின்புலம் ஸ்திரமானது. அவர் சுதந்திர போராட்ட இயக்கங்களால் கட்டமைக்கப்பட்டவர். இந்திய சுதந்திரம் என்ற கொள்கைக்காக களத்தில் போராடியவர். மரபினால் அறிவாக்கம் செய்யப்பட்டவர். அவரோடு இன்றைய சாமனியர்களை ஒப்பிடுவது மிகவும் தவறானது.

இன்றைய சாமனிய அரசியல்வாதி சிந்திக்கத் தெரியாதவன். அவனுக்குத் தெரிந்தது வியாபாரம். காய்கறியோ, பழக்கடையோ..அவனுக்குத் தெரிந்தது ஒவ்வொரு நாளும் சரக்கெடுப்பது… அதை அழுக விடாமல் அன்றைக்கே விற்றுத் தீர்ப்பது. இதற்கு மேல் அவர்கள் பழகவில்லை. பொருளாதார சமூக சிந்தனைகளோ, தொலைநோக்குப் பார்வையோ, ஆன்மீக தத்துவ விசாரனைகளோ அற்றவர்கள். வியாபாரிகள். பழக்கடை போல, காய்கறி கடை போல அரசியல் அவர்களுக்கு இன்னொரு தொழில். பணம் சம்பாதிக்கும் தொழில். பதவியில் இருக்கும் போதே ஆள் பலமும், பண பலமும் சேர்ந்து விடுகிறது.

இவர்களை தலைவர்களாக ஏற்றுக் கொண்டு இயங்குகிறது இந்த சமூகம். ஒரு சமூகத்தை வழி நடத்துபவர்கள், எவ்வித சிந்திக்கும் திறனுமின்றி தன்னளவிலே தவறு செய்பவர்களாக இருக்கின்றனர். மக்களும் அவ்வாறே..அரசியல் விடிவு என்பது யுகம் தாண்டிய கனவாகவே இருக்கிறது.

பேயாளும் சாக்காடு

கடந்த 2 தினங்களாக, தமிழ் நாட்டில் அதிகம் பேசப்படும் விஷயம் சசிகலா முதலமைச்சர் ஆவது பற்றித்தான்.எல்லோருக்கும் ஒரு கருத்து. எல்லோருக்கும் ஒரு யூகம்.அரைகுறை செய்தி ஊடகங்களிலிருந்து(இதில் முக்கியமானவை இணைய ஊடகங்கள்) தான் இதுவரை படித்த உலக அரசியல், உள்ளூர் அரசியல் செய்திகள் என எல்லாவற்றையும் கலந்து கட்டி அடித்து விட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனர்.இப்படித்தான் அன்டார்டிக்காவின் பக்கத்தில் இருக்கும் ஒர் தீவின் அதிபர் இறந்து போன போது, என்று மெண்பொருள் துறையில் வேலை பார்க்கும் மது(இவனுடைய இயற்பெயர் மதன். இப்பொழுது சுருக்கி அது மதுவாகியிருக்கிறது) ஆரம்பிக்கும் போது, நான் ஒரு முழ கயிறை தேட வேண்டியிருக்கிறது.

கடந்த 50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தமிழ் நாட்டை காந்தியும் யேசுவும் ஆண்டது போலவும், இப்பொழுது இந்த அம்மையாரால் தான் குடி முழுகிப் போக போவது போலவும் நமது புரட்சியாளர்கள் எல்லாம் கொக்கரிக்கிறார்கள். முழுகிப் போன குடி இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாக முழுகப் போகிறது. ஆனால் முழுகினது என்னவோ முழுகினதுதான்.

5000 ரூபாய் சம்பளத்துக்கு நாம் வேலைக்கு எடுக்கும் ஒரு வீட்டுப் பணியாளைக் கூட, முன்புலம் பின்புலம் எல்லாம் தெரிந்து வேலைக்குச் சேர்க்கும் நாம், நம்முடைய சட்டமன்ற தொகுதி வேட்பாளரை எந்த அடிப்படையில் தேர்ந்தெடுக்கிறோம். அவரைப் பற்றி நமக்கு என்ன தெரிகிறது. சென்னை மாநகரத்தின் பிரதான வீதிகளில், உலகம் வியக்க ஒரு திருமணத்தை நடத்தி, நகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேர்களாய் வலம் வந்தவர்களில் ஒருவரை மன்னித்து விட்டு இன்னொருவரை மன்னிக்காதது ஏன்?சென்னையையே புரட்டிப் போட்ட வெள்ளத்தின் போது ஸ்டிக்கர் ஒட்றாங்க, ஸ்டிக்கர் ஒட்றாங்க என்று கூப்பாடு போட்டு விட்டு அப்புறமாக ஓட்டையும் போட்டு விட்டு, இப்போது குத்துதே குடையுதே என்றால்,இது வேலியில் போன ஓனானை எடுத்து வேட்டிக்குள் இல்லை, வீட்டுக்குள் விட்ட கதை.

அட..சென்னைக்கு வெளியே உள்ள மக்கள் தானே ஓட்டு போட்டு ஜெயிக்க வைத்தார்கள் என்று பேசும் சென்னை கணவாண்களே…தமிழ் நாட்டிலேயே குறைந்த ஓட்டுக்கள் பதிவானது சென்னையில் தான். எல்லோரும் அம்மா உணவகத்தில் இட்லி மாவு அரைத்துக் கொண்டிருந்தீர்களோ என்னவோ. சென்னைக்கு வெளியே உள்ள மற்ற கணவாண்கள் இன்னும் ஒரு படி மேலே. ஊரே பற்றி எரிந்தாலும் பரவாயில்லை, தனக்கு பிடில் வாசிக்க 200 ரூபாய் போதும் என்று ஓட்டை விற்று விட்டு இன்று நியாயம் பேசுகிறார்கள். கடந்த 50 ஆண்டுகளாக எந்த ஒரு ஆட்சியும் ஆறுகளைக் காப்பாற்றவில்லை..விவசாயத்தில் அக்கறை காட்டவில்லை..கல்வியை அரசுடமையாக்கவில்லை..வாழ்வாதாரத்தைப் பெருக்கவில்லை. இதையெல்லாம் யோசிக்காமல், ஓட்டை மட்டும் மாறி மாறி விற்று விட்டு, இன்றைக்குப் புரட்சி போராட்டம் என்றெல்லாம் வேதாந்தம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

நமது தலைவன் நம்மிலிருந்து தான் உருவாகிறான். அவன் இந்த சமூகத்திற்கு வெளியிலிருந்து வருவதில்லை. மனிதர்கள் தனது சுயநல தேவைகளுக்காக ஒரு தலைவனை உருவாக்குகிறார்கள். அவன் அந்த சமூகத்தின் பொதுப்படையான தன்மைகளையும் குணங்களையும் கொண்டே வளருகிறான். அவன் சொர்க்கத்தில் இருந்து நேரே வருவதில்லை. மக்கள் வழியிலேயே இன்று தலைவனும் இருக்கிறான்.மக்களால் நான், மக்களுக்காக நான் என்பதிலேயே அதன் முழு அர்த்தமும் இருக்கிறது. மக்களாகிய நானும், நீங்களும் தன்னளவில் மாறாமல், இங்கு எதுவும் மாறாது.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனிமனித பொறுப்பும் சமூக பொறுப்பும் இருக்கிறது. ஆனால் நம்மால் சமூகத்தைப் பற்றி சிந்திக்க முடியுமா, நான் என்ற எண்ணத்திலிருந்து வெளியே வர முடியுமா என்பது சந்தேகமே. சமூக கட்டமைப்பு என்பதே அரசியல், மத காரணங்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு போலியான தத்துவமோ என்ற ஐயம் எழத்தான் செய்கிறது. தன்னுணர்வு மிகவும் அதிகமாகி விட்ட இந்த சமூக ஊடக காலங்களில், சமூகம் என்ற அமைப்பை மறு பரிசீலனை செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம். அதற்குப் பிறகு இந்த சமூகத்திற்கான தலைவனையோ தலைவியையோ தேர்வு செய்யலாம்.